Bir zamanlar, adımları yeryüzünde yankılanan ama her adımda dizlerinden kalbine sızan bir ağrıyla yürüyen bir Yolcu varmış. Bu Yolcu, sırtında görünmez ama devasa bir heybe, zihninde ise “hiç eğilme, asla diz çökme, hep dik dur” diyen çok eski bir yemin taşıyormuş. Bu ses ona o kadar tanıdık geliyormuş ki, sanki kendi sesi değil de rüzgarın çok uzaklardan, ta dedelerinin yürüdüğü yollardan getirdiği bir uğultuymuş.
Günler geçtikçe dizlerindeki sızı bir feryada dönüşmüş. Yolcu artık yürüyemez, adım atamaz olmuş. Bir patikanın kenarında, o çok korktuğu şeyi yapıp olduğu yere, dizlerinin üzerine çöküvermiş. Tam o an, dizlerinin toprağa değdiği yerden bir titreme yayılmış. Toprak dile gelmiş:
“Neden bu kadar ağır adımların Yolcu? Neden bu kadar kaskatı gövden? Sen sadece kendi yolunu yürümüyorsun ki… Sen, senden önce yürüyenlerin bırakamadığı o taşları da dizlerinde taşıyorsun. Onların ‘eğilme’ dediği her an, senin eklemlerinde birer düğüm olmuş.”
Yolcu gözlerini kapatmış ve o uğultunun kaynağına doğru derin bir nefes almış. Sislerin arasından, hiç boyun eğmemiş babalarını, yükünü kimseye göstermemiş ninelerini görmüş. Onlara şefkatle bakmış ve fısıldamış: “Gördüm. Taşıdığınız o sarsılmaz gücü gördüm. Ama artık ben kendi esnekliğimi seçiyorum.”
O an dizlerindeki o görünmez zincirlerin kırıldığını, eklemlerindeki katılaşmış düğümlerin çözüldüğünü hissetmiş. Tam ayağa kalkacakken, toprağın derinlerinden süzülüp gelen ve kadim bilgelerin “Gümüş Eklem İksiri” dediği şifalı bir özsu, köklerinden yukarı, diz kapaklarına doğru tırmanmış. Bu parlak ve akışkan iksir, Yolcu’nun birbirine sürtünen, aşınmış kemiklerinin arasına ipeksi bir yumuşaklıkla dolmuş; oradaki yorgun boşlukları taptaze bir dolgunlukla yeniden inşa etmiş. Sanki bedeni, kaybettiği o şifalı yastıklara yeniden kavuşmuş.
Yolcu doğrulmuş. Artık ne sırtındaki o eski seslerin ağırlığı varmış ne de dizlerinin arasındaki o sürtünme… İlk adımını attığında, bedeninin sadece kemikten değil, aynı zamanda akan bir nehirden ve esneyen bir daldan yapıldığını anlamış. Artık biliyormuş: Gerçek güç, rüzgara karşı dimdik durmakta değil, hem ruhun özgürlüğüyle hem de o Gümüş Eklem İksiri’nin onarıcı mucizesiyle rüzgarla birlikte dans edebilmekteymiş.
Yazarın Notu: Bütünsel Şifa Yolculuğu
Bu çalışma; bedenin fiziksel ağrısı ile ruhun derinliklerindeki hikayelerin nasıl iç içe geçtiğini somutlaştırmak için kaleme alınmıştır. Dizlerimizdeki o katı sızı, bazen geçmişten gelen bir yükün, bazen de biyokimyasal bir eksikliğin bedendeki feryadıdır.Hazırladığım bu anlatı; fiziksel bir semptomun kökenine inmek için Aile Dizilimi ve Regresyon disiplinlerinin ruhsal farkındalığını, Fonksiyonel Beslenme’nin hücresel onarım gücünü ve Masal Terapi’nin dönüştürücü dilini bir araya getiren Bütünsel (Holistik) Terapi yaklaşımına bir örnektir. Hücresel onarımın en kıymetli destekçilerinden biri olan ve masalımızda “Gümüş Eklem İksiri” olarak andığımız Glukozamin, aşınan dokuları yeniden inşa etme gücüne sahiptir. Ancak unutulmamalıdır ki; her bedenin hikayesi ve ihtiyacı eşsizdir. Bu nedenle, Glukozamin ve benzeri takviyeleri şifa yolculuğunuza dahil etmeden önce mutlaka hekiminize danışmanız ve size özel tıbbi rehberlik almanız en güvenli yoldur.Gerçek şifa, bilimsel verilerle ruhsal farkındalığın el ele yürüdüğü yerde başlar.