Bir zamanlar, uzak bir adada, gökyüzünün barut dumanıyla kaplandığı, insanların evlerini sırtlarında taşıyarak belirsiz bir geleceğe doğru yürüdüğü büyük bir fırtına yaşanmış. Bu fırtınada savrulan ruhlardan biri, çok küçük yaşta bir yabancıya emanet edilmiş ve bir yuva sıcaklığı yerine bir hizmetkarın soğukluğunu tadarak büyümüş. Bu hüzün, o kadının kanından süzülerek nesiller boyu akmaya devam etmiş.
Yıllar sonra, bu kadının soyundan gelen bir torun doğmuş. Bu torun, zekasıyla akademik başarılar kazanan, sayılarla ve idari işlerle dünyayı yöneten, kontrolü elinde tutan güçlü bir kadınmış. Ancak içindeki dünya, dışarıdaki başarısının aksine bir “buzdolabı” gibi donuk ve sessizmiş. Kendini görünmez duvarlarla örülü bir kaleye hapsetmiş, ne annesine ne babasına ne de hayatına aldığı insanlara tam olarak dokunabiliyormuş. Babası ona, annesinin kırık kalbini tamir etme gibi imkansız bir görev yüklemiş; o ise bu ağır yükün altında ezilirken, kendi ikinci baharını ve çocuklarını bu buzdan kalenin gölgesinde büyütmeye çalışıyormuş.
Bir gün bu güçlü kadın, kalbindeki donukluğun ve hayatındaki tıkanıklığın kendi hikayesi olmadığını fark etmiş. Görünmez bir yolculuğa çıkarak ruhunun köklerine, o fırtınalı adaya geri dönmüş.
Yolun başında, fırtınanın ve göçün tam ortasında duran “Bilge bir Ruh” ile karşılaşmış. Bu Ruh, hem çekilen acıların şahidi hem de o kadim toprakların kendisiymiş. Bilge Ruh sallanıyor, üzerinde savaşın ve kayıpların yükünü taşıyormuş. Kadın, o Ruh’un gözlerine bakmış ve ilk kez o büyük acıyı onurlandırmış:
“Sen benim ana vatanımsın, köklerimin toprağısın. Senin çektiğin hasreti, kaybettiğin bebekleri ve yürüdün yolları görüyorum. Seni ve kaderini saygıyla selamlıyorum.”
Bu sözlerle birlikte, yıllardır kadının sırtında bir yük olan o “başkasının yası,” yavaşça toprağa akmaya başlamış. Kadın, annesinin ve anneannesinin sahipsizliğini, babasının çaresizliğini tek tek tanımış ve onlara şöyle fısıldamış:
“Sizin kaderiniz sizin onurunuzdur. Ben artık sizin kurtarıcınız değil, sadece çocuğunuzum. Sizin acılarınızla olan bağımı kesiyor, saf bir enerjiyle kendi hayatıma doğmayı seçiyorum.”
O an, Bilge Ruh sakinleşmiş ve “Artık sahibim, artık huzurluyum” diyerek kadının alnına bir bereket mührü basmış. Kadının içindeki o meşhur “buzdolabı” erimeye başlamış. Kontrol etme zorunluluğu yerini bir güven akışına bırakmış.
Kadın buzdan kalesinden çıktığında, artık sadece işini yöneten bir yönetici değil; annesine saygıyla bakan, çocuklarını özgürce seven ve eşine ruhuyla sarılan birine dönüşmüş. Kendi “Anavatanını” kendi içinde bulmuş. Artık ne vatansız ne de sahipsizmiş; o, toprağından güç alan, bolluk ve şükürle yeşeren ulu bir çınar gibi yaşamın tam ortasında duruyormuş.
