Uçsuz bucaksız bir ovanın tam kalbinde, dalları göğe, kökleri toprağın en derin sırlarına uzanan devasa bir Hayat Ağacı varmış. Bu ağacın gölgesinde yaşayan bir aile, dışarıdan huzurlu görünse de nesillerdir süregelen gizemli bir sıkışmışlık hissiyle nefes alıyormuş. Kalplerinde bir düğüm, boğazlarında ise sanki görünmez bir el varmış. Ağacın geçmişinde, elleri gümüş paralarla uğraşan, bankacı kadar titiz ve otoriter bir Büyük Baba yaşarmış. Büyük Baba sevgisini adil dağıtamamış, sadece erkek evlatlarını el üstünde tutarken diğerlerini gölgede bırakmış. Bu adaletsizlik köklerde ilk büyük düğümü atmış; kardeşler birbirine yabancılaşmış, bazıları sistemin dışına itilmiş, bazıları ise ait olmadıkları yerlerin ağırlığı altında ezilmiş.Ailenin bilge ruhlu bir ferdi, bu tıkanıklığı çözmek için köklerin en derinine indiğinde, bereketin fışkırması gereken pınarın üzerinde devasa bir mermer blok görmüş. Üzerinde “Manevi değer paradan daha önemlidir” yazıyormuş. İlk bakışta erdemli görünen bu cümle, aslında ailenin en büyük hapishanesiymiş. Aile fertleri, “Eğer zengin olursam Büyük Baba gibi katı ve adaletsiz olurum” korkusuyla, iyi insan kalabilmek için bolluk pınarını kendi elleriyle kapatmışlar. Kahramanımız pınarın başında dururken, babasından kalan ve o zamana kadar elini bile sürmediği tozlu bir sandığı hatırlamış. O ana kadar “Ben onun gibi olmayacağım, paraya değer verip ruhumu kirletmeyeceğim” diyerek reddettiği o mirasın, aslında kendi hayat enerjisi olduğunu anlamış. Babayı ve onun sunduğu maddi gücü reddetmek, ağacın özsuyunu kendi elleriyle kesmekten farksızmış.Babasının mirasını reddetmenin ardındaki öfkeyi ve “maneviyat” perdesine gizlenmiş korkuyu fark ettiği an, büyük bir uyanış yaşamış. Hemen mermer bloğun üzerindeki o kısıtlayıcı cümleyi silmiş ve yerine altın harflerle “Maddi bolluk, manevi değerlerimin yeryüzündeki meyvesidir; biri yolumun ışığı, diğeri bu yolu güzelleştiren gücümdür” yazmış. Bu yeni kontratla birlikte mermer kapak paramparça olmuş ve pınardan fışkıran altın sarısı ışık tüm köklere yayılmış. Boğazındaki o eski sıkışma hissi yerini ılık bir akışa bırakmış. Babasını hatalarıyla kabul edip mirasını devraldığında, bunun ona benzemek değil, ondan gelen gücü kendi ışığıyla şifalandırmak olduğunu anlamış. Buzlar erimiş, kardeşler sistemdeki gerçek yerlerini bulmuş ve öz değerini fark eden her fert bereketi kucaklamış. O günden sonra Hayat Ağacı, hem göğün bilgeliğini hem yerin bereketini aynı anda kucaklayanların şarkılarıyla sonsuza dek çiçek açmış.
Okura Not:
Bu masal, geçmişin zincirlerini kırıp kendi hayatının mimarı olmayı seçen bir ruhun uyanış öyküsüdür. Maddenin ve mananın el ele yürüdüğü, sevgiyle kurulan yeni bir yaşamın ilk adımı olması niyetiyle… Okundukça şifası artsın, köklerinizdeki bereket özgürleşsin.