Dostlar,
Dün gece evimizin canı, sessiz dostumuz Mia aramızdan ayrıldı. İçimdeki bu sızıyla oturup iki kelimeyi bir araya getirecek, gruba uzun uzun yazacak durumda değilim aslında. Bu yüzden hislerimi ve şu anki ruh halimi toparlaması için Gemini uygulamasından yardım aldım.
Gruba şöyle bir göz attığımda, tüm o tartışmaların benim dünyamda ne kadar uzağa düştüğünü fark ettim. Bir canın sessiz gidişi bile insanı bu kadar derinden sarsarken, bizlerin edebiyat adı altında birbirini kırması ne kadar beyhude geliyor…
Çünkü benim bildiğim edebiyat; birinin sızısını kendi sızın saymak, o ortak hüzünde sessizce buluşabilmektir. Hayatın ve ölümün bu kadar iç içe olduğu bir dünyada, birbirimize sunduğumuz her güzel kelime birer şifadır. Bir hayvanın sessiz vedası kalbimizde bu kadar yer açarken, insanın insana duyduğu şefkat kim bilir neleri iyileştirir…
Şu an bu kaybın getirdiği o duru sessizliğin içindeyim. Sanatın da, edebiyatın da özü; bir gönle nezaketle dokunabilmektir.
Gönlünüz her zaman sevgiyle dolsun, kaleminizden iyilik ve şefkat aksın. Hepiniz sevgiyle kalın.
Yazarın Notu: Yazı Gemini’den olabilir ama duygular bana ait. Mia, dokuz yıldır bizimleydi. Bizim yüzümüzü her zaman güldürdü. O, bizim güzel kızımız ve her daim bizimle yaşayacak…