Bir zamanlar, uzak bir diyarda, Kralın her sözünü kanun sayan bir halk yaşarmış. Kral, sık sık halkın tembelliğinden, yalanından ve bencilliğinden şikayet eder, halk da onu haklı bulurmuş. Oysa bu diyarın her bireyi, Kralın sözlerini onaylasa da kendi hayatında fırsatçılık peşindeymiş. Esnaf, ürününe fahiş fiyatlar koyar, vergi memuru kendi çıkarı için rüşvet alırmış. Herkes Kralın adaletinden bahseder, ama kapalı kapılar ardında bencilce davranırmış.
Bir gün, Kralın en güvendiği vezir, efsanevi Ayna Gölü’nün kıyısına gelmiş. Göl, sadece bakanın suretini değil, kalbindeki en karanlık sırları gösterirmiş. Vezir, suyun yüzeyine eğilmiş. Kendi yansımasının içinde, bir ticaret anlaşmasında rüşvet alan ve hazineden gizlice kendine pay ayıran bir figür görmüş. O sırada, gölden yankılanan bir fısıltı yükselmiş: “Vezirin sırrı… yalan ve rüşvet…” Vezir, dehşete kapılarak geri çekilmiş.
Kısa bir süre sonra, Kral da aynı göle gelmiş ve kendi yansımasına bakmış. Kral, yansımasında, halkını eleştirirken aslında kendi koltuğunu korumak için onları manipüle eden bir kral olduğunu görmüş. Gölün sesi bu kez daha gür çıkmış: “Kralın sırrı… halkı aldatan bir yüz…”
Gölden gelen bu sesler, rüzgarla birlikte tüm diyara yayılmış. Başta sadece bu fısıltıları duyan halk, bir süre sonra ne olduğunu merak edip gölün kıyısına akın etmiş.
Teker teker, göle eğilmişler. Herkes, kendi yansımasında fırsatçı bir tüccar, rüşvetçi bir memur ya da dedikoducu bir komşu görmüş. Herkesin yüzünde bir şüphe, bir güvensizlik okunuyormuş. Suçlamalar, fısıltılar ve kavgalar başlamış. Ne Kral ne de vezir ne yapacağını bilememiş. Tüm bu yaşananları, o diyarın en yaşlı ve en bilge insanı olan Bilgin Dede sessizce izlemiş.
Bir akşam, Bilgin Dede’nin etrafında toplananlar, ne yapmaları gerektiğini sormuşlar. Bilgin Dede, onlara cevap vermeden önce, her birinin yüzüne tek tek bakmış.
“Yıllardır birbirinizi suçladınız,” demiş Bilgin Dede. “Ama suçladığınız her şey, aslında kendi içinizdeydi. Kral, halkını fırsatçılıkla suçlarken, kendi içindeki boşluğu eleştiriyor. Halk da, Kralı eleştirirken, kendi ikiyüzlülüğünü meşrulaştırıyordu. Aynaya bakmak, her zaman başkasını suçlamaktan daha zordur.”
Bilgin Dede’nin sözlerini dinleyen halk, önce kafa sallamış, sonra omuz silkerek eski alışkanlıklarına dönmüş. Herkes, hikayeyi dinlemiş ama anlamış gibi görünmemiş. Ve krallıkta, ne Kral ne de halk değişmiş. Herkes eleştirdiği kişinin, aslında kendi yansıması olduğunu bilmeden yaşamaya devam etmiş.
Ne var ki, bu durum sonsuza dek sürmemiş. Bir sabah gölün yüzeyi, her zamankinden daha derin, daha karanlık bir yansıma sunmuş. Artık sadece kusurları değil, o kusurların neden olduğu yalnızlık ve vicdan azabı da görünür olmuş.
İşte tam da bu noktada, Ayna Gölü Krallığı’nda her şey bir anda durmuş. Ne Kralın ne de halkın suçlamaları devam etmiş, çünkü herkesin yüzünde derin bir şüphe ve korku varmış. Gölün fısıltıları, sadece yalanları ortaya çıkarmakla kalmamış, aynı zamanda o diyarı felce uğratan bir güvensizlik salgınına neden olmuş.
Dostluklar bozulmuş, komşular birbirine sırt çevirmiş, ticaret durmuş. Bir zamanlar hayat kaynağı olan göl, şimdi krallığı yutan bir karanlığa dönüşmüş.
***
Sizce bu masal böyle mi bitmeliydi?
Kral ve halk, eski düzenlerine dönmekten daha fazlasını başarabilir miydi?
Onların bu güvensizlik döngüsünden kurtulması için neye ihtiyacı vardı?
Yoksa asıl mesele; kendi kusurlarıyla yüzleşen her bir bireyin, birbirini suçlamaktan daha kurtarıcı bir yol bulması mıydı?
