Çok eski zamanlarda, Karia topraklarının derinliklerinde bembeyaz mermerlerden yükselen, rüzgarın her esintisiyle şarkı söyleyen kadim bir şehir varmış. Bu şehrin kalbinde, her bir sütunu gökyüzüne uzanan birer dilek gibi duran devasa bir tiyatro yükselirmiş. Ay ışığı, tiyatronun mermer basamaklarını gümüş bir pelerin gibi örttüğünde, geçmişten kalan fısıltılar uyanırmış. Aşıkların gizli sözleri, gladyatörlerin naraları ve çocukların kahkahaları rüzgarla birleşir, birer melodiye dönüşürmüş. Bilge insanlar bu ezgiye “Mermerin Şarkısı” derlermiş.
Bu şarkıyı dünyada duyabilen tek bir kişi varmış: Şehrin en kuytu atölyesinde sessizce çalışan genç heykeltıraş Elara. Elara, taşın soğukluğuna dokunduğu anda o melodiye karışırmış. O, mermeri bir yapı taşı olarak değil, bir ruhun yansıması olarak görürmüş. Yonttuğu her heykel, sanki mermerden bir damla kan damlamış gibi canlıymış; bakışları derin, duruşları ise sanki her an konuşacakmış gibi gerçekmiş. İnsanlar, Elara’nın eserlerine baktıklarında, taşın ötesindeki o kadim ruhla bağ kurarlarmış.
Ancak bir gün, tiyatronun etrafındaki mermer yatakları tükenmiş. Şehrin şarkısı, taşların sessizliğine gömülmüş. Elara artık yeni heykeller yapamaz, o büyülü melodiyi duyamaz olmuş. Kalbi büyük bir hüzünle dolmuş; ilhamı kurumuş, sanatı yarım kalmış. Umutsuzluk içinde şehrin en yüksek tepesine tırmanmış ve elindeki son yontma aletini gökyüzüne doğru kaldırmış.
Tam o anda, tiyatronun yıkık sütunlarından gelen bir fısıltı rüzgarla kulağına dolmuş:
“Taşlar biterse, ruhlar bitmez, evlat. Asıl sanat, kalbindeki mermerleri yontmaktır.”
Elara, bu sözlerle irkilmiş ve elindeki aleti yavaşça yere bırakmış. O an anlamış ki; güzellik bir taşa hapsedilemeyecek kadar büyükmüş. O günden sonra Elara mermere dokunmayı bırakmış. O, artık rüzgarı, bulutların gölgesini ve suyun akışını yontmaya başlamış.
Şehrin insanlarına, ruhlarının derinliklerindeki o saklı güzelliği görmeyi öğretmiş.
Bugün, o bembeyaz mermerlerin arasından geçen her esinti, hala Elara’nın fısıltısını taşır. O, artık bir heykeltıraş değil, zamanın içinden geçen bir ruhun rehberidir. Herkese şunu fısıldar: Gerçek sanat, dışarıdaki mermerde değil, insanın kendi ruhunu yontarak ortaya çıkardığı o eşsiz güzelliktedir.
