Gönül Yuvası’nın renkli kapısından çıkan genç, arkasına bakmadan yola koyuldu. Önünde uzanan patika, güneşin aydınlattığı çiçekli bahçelerden geçip, sislerin sakladığı karanlık ve kadim bir ormana doğru bükülüyordu. Yaşlı bilgeler ona şunu fısıldamıştı: “Yolun sonunda ne bulacağın değil, heybene ne koyacağın önemlidir.”
Yolcu, ormanın en derin yerinde devasa bir sarmaşığın yolu tamamen kapattığını gördü. Önce öfkeyle dalları koparmaya çalıştı, ama kopardığı her dal iki katı hızla geri büyüdü. Durdu. Olduğu yere oturdu ve sarmaşığın nefes alışını izledi. Günler geçti, mevsimler değişti. Yolcu, doğanın kendi ritmini bulmasını bekledi. Sonunda, doğru zaman geldiğinde sarmaşıklar kendiliğinden yana çekilip ona yol verdi. O an, ayağının dibine turuncu, parlayan bir elma düştü. Üzerinde “Sabır” yazıyordu.
Yolun devamında, gövdesi çatlamış, yaprakları dökülmüş yalnız bir ağaca rastladı. Ağaç o kadar kederliydi ki, etrafındaki kuşlar bile susmuştu. Yolcu, ağacın yaralarına dokundu, ona evinden getirdiği son bir tas suyu verdi ve gölgesinde ona eski şarkılar mırıldandı. Hiçbir karşılık beklemeden gösterdiği bu şefkat, ağacın köklerinden kalbine bir can suyu yürüttü. Ağaç canlanıp çiçek açtığında, dallarından kırmızı bir elma sarktı. Üzerinde “Sevgi” yazıyordu.
Sonunda yolcu, fırtınalı bir gökyüzü ile güneşli bir ufkun tam birleştiği o tepeye vardı. Bir yanında şimşekler çakıyor, diğer yanında bahar yelleri esiyordu. Rüzgar onu bir o yana bir bu yana savururken, yolcu ne fırtınaya teslim oldu ne de sadece güneşe aldandı. Tam ortada, kendi merkezinde durdu. Ne karanlıktan korktu ne de ışıktan kör oldu. İçindeki fırtınayı dindirdiğinde, gökyüzünden yeşil bir elma süzüldü. Üzerinde “Denge” yazıyordu.
Genç yolcu, heybesindeki üç elmayla birlikte artık tamamdı. Hayatın bu üç temel taşını ruhuna işlemişti. Artık o, her fırtınada sükuneti, her karanlıkta sevgiyi, her bekleyişte huzuru bulan bir bilgeydi.
