Zamanın dikiş yerlerini görebilen ve hayatı bir rüya gibi ilmek ilmek dokuyan Almira, bir sabah sessizliğin sesini dinlerken kendini mucizelerin başladığı o eşikte bulmuş. Gökyüzünün en derin mavisinden, kanatları gümüş pullarla bezeli devasa bir kuş süzülüp gelmiş ve Almira’nın avucuna gökyüzünün ışığını taşıyan küçük, tılsımlı bir anahtar bırakmış. Bu anahtar, Almira’nın kalbinde saklı tuttuğu, açılmayı bekleyen o büyük kapının yegâne sahibiymiş. Almira, anahtarı göğsüne bastırıp yola koyulduğunda, önünde iki gümüş nehir gibi ayrılan bir yol belirmiş. Bir an durup rüzgarın fısıltısını, kuşun kanat çırpışlarını dinlemiş ve gönlünün en ferah hissettiği o ışıltılı patikadan içeri süzülmüş.
Attığı her adımda orman biraz daha aydınlanırken, ileride gürül gürül akan ve köpükleri inci taneleri gibi havada uçuşan dev bir şelale çıkmış karşısına. Bu şelale öyle bir bereketle dökülüyormuş ki, Almira’nın ruhundaki tüm eski tortuları silip süpürmüş, yerine taptaze bir bahar sevinci bırakmış. Suyun coşkusuyla yıkanan topraklar bir anda renk renk çiçeklerle donanmış ve vadinin öte yakasından neşeli şarkılar, davul sesleri yükselmeye başlamış. Almira o büyük vadiye adım attığında, sevdiklerinin onun için hazırladığı o görkemli şenliğin tam ortasında kalmış. Herkes onun bu yeni yolculuğunu ve açtığı o gizemli kapıyı büyük bir coşkuyla kutlarken, gökyüzündeki kuş son bir kez selamlamış onu.
Almira, etrafını saran kalabalığın gözlerinin içine sevgiyle bakmış, elindeki tılsımlı anahtarı kalbinin üzerine koyarak onlara şöyle seslenmiş:”Kendi kalbinizin anahtarını cesaretle çevirdiğinizde, açılan her kapı dünyaya bir şelale gibi bereket ve ışık taşır; yeter ki rüzgarın fısıltısına güvenin ve yürümekten korkmayın.”
O günden sonra Almira, elindeki anahtar ve kalbindeki o durulmayan şelale ile geçtiği her yere bolluk, dokunduğu her hayata bir kutlama sevinci götürmüş.
Gökten üç elma düşmüş; biri Almira’nın yolunu aydınlatan ışığa, biri o cesurca açılan gizemli kapıya, biri de bu masalı yüreğinde hisseden herkese…
