Evvel zaman içinde, kökleri kadim topraklara uzanan, dilleri dualarla, isimleri atalarının nefesiyle mühürlenmiş bir halk varmış. Günün birinde, bu halkın yaşadığı toprakların üzerine gölgesi ağır bir hüküm çökmüş. Bu hüküm, insanların sadece ekmeğine değil, en kutsal emanetlerine; yani **isimlerine ve inançlarına** göz dikmiş.
Bir sabah uyanmışlar ki, dillerinden dökülen o eski isimler yasaklanmış. Yerine, ruhlarına dar gelen, yabancı dillerde eğreti duran yeni isimler zorla giydirilmiş. Kalplerindeki inancın ışığını söndürmek, onları kendi özlerinden koparıp birer gölgeye dönüştürmek istemişler. Ruhun bu sessiz kuşatması altında, halk çaresizce kadim vatanlarından, anılarının gömülü olduğu topraklardan sürülmüş.
Gidenlerin çoğu, güneşin doğduğu yerdeki asıl yuvalarına doğru kanat çırparken; bu büyük ailenin bir dalı, rüzgârın beklenmedik bir esintisiyle bambaşka bir diyara, yabancı bir gökyüzünün altına savrulmuş. Ailenin küçük kızı, yıllarca bu ters esen rüzgâra küsmüş. “Neden herkesin gittiği o sıcak kucağa değil de, bu yabancı topraklara düştük?” diye sormuş. Bu soru, içinde bitmek bilmeyen bir gurbet sancısı doğurmuş.
Üstelik evin içinde de başka bir gurbet varmış. Babası, çocuklarının geleceğini o uzak topraklarda kurabilmek için erkenden yollara düşmüş; kızın çocukluğu, babasının sadece hatırasıyla büyümüş. Annesi ise hem bir eşin yokluğunu hem de kimliği çalınmış bir halkın yasını tek başına sırtlanmış. Anne, hayatta kalma savaşının ortasında öyle bir zırh kuşanmış ki, yüreği bir kale kapısı gibi kapanmış. Kızına sevgisini akıtacak, saçını okşayacak o yumuşak dokunuşu, bu ağır mücadelenin içinde yitip gitmiş. Küçük kız, hem isminin hem de annesinin şefkatinin eksikliğiyle, kendini hep yarıda kalmış bir şiir gibi hissetmiş.
Ancak yıllar geçtikçe, bu küçük kız içindeki o sessiz boşluğu bir hazineye dönüştürmeye karar vermiş. Okumuş, araştırmış, zihnini en keskin kılıçtan daha güçlü hale getirmiş. Her yeni bilgiyle, her yeni başarıyla küllerinden yeniden, daha parlak bir biçimde doğmuş.
Bir gün, o büyük sürgün hikâyesine ve yabancı topraklardaki kaderine sevgi dolu gözlerle bakmış. Anlamış ki; o yabancı diyara savrulmak, aslında kaderin onu en güçlü haliyle var etme sanatıymış. Eğer o fırtına olmasaydı, bugün olduğu o bilge ve dik duruşlu kadın olamayacaktı. “Bu göç, benim en büyük öğretmenimmiş,” diye fısıldamış. “İsmimi değiştirmek istediler ama ruhumun ışığını değiştiremediler.”
Babasının uzaklığını, annesinin o sessizce üstlendiği devasa yükü ve çalınmak istenen özünü artık bir yara olarak değil, birer güç kaynağı olarak kabul etmiş. Kendini öyle bir sevmiş ki, artık kimseden onay beklemesine gerek kalmamış. Atalarının çektiği tüm o sancıları kalbine birer onur nişanı olarak takmış ve kendi güneşinde yürümeye devam etmiş.
Gökten üç elma düşmüş; biri ruhunun asıl ismini asla unutmayanlara, biri sessizce dağ gibi yüklenen annelere, biri de küllerinden bir güneş gibi doğan o cesur kadına.
Yazar Notu:
Bu masal, nesiller boyu taşınan ve dile getirilemeyen “görünmez sadakatlerin” şifalanma öyküsüdür. Köklerimizde yaşanan soykırım, zorunlu göç ve kimliksizleştirme gibi ağır travmalar, sadece geçmişin birer kaydı değil, bugünkü yaşamımızda “ait olamama”, “değersizlik” veya “sevgiyi hissedememe” olarak yankılanan ruhsal miraslardır.
Babanın fiziksel yokluğu ve annenin bu boşluğu doldurmak için kuşandığı kaskatı hayatta kalma zırhı, aslında birer sevgi yoksunluğu değil, birer ağır yük taşıma biçimidir. Danışanın kendi küllerinden doğarak eğitimle ve farkındalıkla kendini var etmesi, sadece kendi kaderini değil, tüm soyun kaderini onurlandıran bir “büyük kabul” adımıdır.
Geçmişi değiştiremeyiz ama geçmişin üzerimizdeki etkisini, onu sevgiyle görerek ve “ait olduğu yere” teslim ederek dönüştürebiliriz.
Bu masal, gurbeti kalbinde taşıyanların, kendi içlerindeki “yurda” dönüş yolculuğuna adanmıştır.
**”Sizi görüyorum, sizi onurlandırıyorum ama kendi hayatımı yaşamayı seçiyorum.”**