Kafamın içinde hiç kapanmayan bir sinema salonuyla yaşıyorum. Klavyenin tuşlarına dokunurken ya da kalemi kağıda değdirirken gördüğüm sadece siyah harfler değil; zihnimde o sahneler çoktan renklenmiş, karakterler konuşmaya, müzikler çalmaya başlamış oluyor bile. İşte tam da bu yüzden benim en derindeki hayalim, yazdıklarımın bir gün sinema perdesinde canlanması. (Birçok yazarın da hayalidir sanırım bu.)
FEFSAD (Fethiye Fotoğraf ve Sinema Sanatı Derneği) tarafından düzenlenen 4. Fethiye Uluslararası Film Festivali, bu hayali ve sinemanın büyüleyici atmosferini bizimle buluşturan harika bir organizasyon oldu. Bu vesileyle festivali hayata geçiren derneğe ve emeği geçen herkese yürekten teşekkür ederim.
Yılmaz Erdoğan’ın söyleşisinde Fethiye Edebiyat Grubu yazarı olarak söz aldığımda, sanatın ve okuma kültürünün bugünkü halini masaya yatırıp “Yılmaz Erdoğan kitap okuyor mu?”, “Yaratıcı dramadan roman olur mu?” ve “Böyle yazdığım romanı hediye edebilir miyim?” diye sordum. Uzun süredir dillerden düşmeyen “Bu ülke okumuyor” ezberine sığınıp üzülmek yerine, gerçeği kabullenmemiz gerektiğini savundum. İşitsel ve kinetik olanların, yani çağın hızına ayak uyduran yeni neslin alışkanlıkları farklı. Öyleyse çözüm oturup yakınmak değil, video ve film gibi farklı formatlarla onlara ulaşmanın yollarını aramak. Sinemacılara ilham olması, edebiyatla sinema arasındaki köprünün kurulması adına “Köyden İndim Mersin’e – Yaratıcı Drama” adlı kitabımı Yılmaz Erdoğan’a ve iki genç yönetmene de hediye ettim. Hepsi birbirinden değerli bu isimlerle buluşmak çok özeldi. Çünkü inanıyorum ki biz sanatçılar birbirimizi besleriz ve kelimeler doğru ellerde perdede yeniden hayat bulur.
Festival boyunca izlediğim birçok yaratıcı kısa film ve uzun metrajlı yapım, genç yönetmenlerin ne kadar umut verici, taze, son derece doğal ve mütevazı bir vizyona sahip olduğunu açıkça gösterdi. Yılmaz Erdoğan da aynı şekilde doğal tavrıyla dikkat çekti.
O an söz aldığımda, kelimelerin ve sinemanın profesyonellerinin karşısında heyecanıma yenik düşüp belki de biraz istemsizce uzattım lafı. Bir yazar olarak dakikaları aşmak, dinleyenlerin bir kısmı için yerinde görülse de, bu durumdan biraz tedirgin olanlar ve bunalanlar da olmadı değil. Ancak içimdeki o dürtüye de hak vermeden edemiyorum: Bu konular bana göre fazlasıyla önemliydi; karşımda sinemanın dev isimleri varken, bunları burada söylemeyecektim de nerede söyleyecektim? Belki de bu cesaret, ileride bu festivalde yazarlara da daha çok ses verme imkanı tanınmasına, hikayelerimizin sinemayla daha güçlü buluşmasına bir vesile olur.
Konuşmamda sadece bugüne değil, geleceğe de bir şerh düştüm. Netflix ve Disney gibi küresel platformların hayatımızın merkezine yerleştiği bu dönemde, içeriklerdeki gizli mesajların zihinlerimizi nasıl kuşattığına dikkat çektim. Zaman su gibi akıp geçerken, süreyi aşan konuşmamda kimileri heyecanla dinleyip bana hak verirken kimileri bu yoğun gerçekler karşısında biraz bunalmış olabilir. Ancak ne yalan söylemeli, 3 gün boyunca akşam programı bitene kadar salondan ayrılmayıp o havayı solumak, o heyecanı paylaşmak her şeye değdi.
Masamın başında yazmaya, kelimeleri birer senaryo gibi örmeye devam ettiğim sürece zihnimdeki sinema salonunun ışıkları hiç sönmeyecek; umarım bu adımlar, edebiyat ile yedinci sanatın çok daha güçlü buluşmalarına vesile olur.