Yıllar onu olgunlaştırmış görünüyor olsa da Dr. İnci hep aynıydı… Gerilim dolu acil servise, her zaman toz pembe gözlüklerle bakardı. Kan mı? “Aaa ne güzel kırmızı!” Feryatlar mı? “Sanki bir koro denemesi!” Hatta bir keresinde, kalp masajı yaparken ritme uyup hafifçe dans ettiğini görmüşlerdi. Herkes onun bu bitmek bilmeyen optimistliğine hayrandı (ve bazen de biraz şüpheyle bakardı).
Ama bir gün, çok yoğun bir nöbetin tam ortasında, yorgunluktan ve belki de art arda gördüğü 15. burkulmuş bilekten sonra, gözlüklerini çıkardı.
Ve o an…
Neon ışıkları gözlerini kamaştırdı! 🌟
Bir anda acil servis, toz pembe bir bulut olmaktan çıkıp, distopik bir bilim kurgu film setine dönüştü. Monitörlerin yeşil ve mavi tonları, kırmızı alarm ışıkları, hatta koridordaki o hafif floresan vızıltısı bile kulağında bir “bip bip bip” senfonisi gibi çınlamaya başladı.
Dr. İnci şaşkınlıkla etrafına baktı. “Bu… bu her zaman böyle miydi?” diye fısıldadı. Elindeki stetoskop bir anda neon bir kılıca dönüşmüş, beyaz önlüğü ise siberpunk bir kostüme evrilmiş gibi hissetti. Artık kahvesini değil, direkt enerji içeceği serumunu damardan alıyordu.
Meğer o toz pembe gözlükler, sadece etrafı değil, kendisini de minik bir çizgi film karakteri gibi gösteriyormuş! Gözlükler gidince, bir anda gerçekler… ve gerçek İnci’nin karizmatik, neonlu, gizemli yansıması ortaya çıkıverdi.
“Vay canına,” dedi, “meğer ben hep bir siber-doktormuşum da haberim yokmuş!”
Ama merak etmeyin, o toz pembe ruhu hala derinlerde bir yerlerde duruyor. Belki de şimdi, her teşhisin ardından, o neon stetoskopuyla küçük bir “dans molası” veriyordur!
Nasıl oldu? Bu “gözlük çıkarma” anı, Dr. İnci’nin dönüşümünü daha da komik hale getirmiş olmalı! 😊